ΕφΠειρ 701/2003
… Η προσβολή απόλυτου και αποκλειστικού δικαιώματος συνιστά πράξη παράνομη και εφόσον κρίνεται υπαίτια, συνιστά αδικοπραξία. Δηλαδή το γεγονός της επέμβασης δημιουργεί και την παράνομη πράξη τόσο κατά το άρθρο 914 ΑΚ όσο και κατά την ειδική διάταξη του άρθρου 65 ν 2121/93. Γενικά ως παράνομη προσβολή θεωρείται κάθε πράξη που επεμβαίνει στις εξουσίες (ηθικές ή περιουσιακές) του δημιουργού και εφόσον η πράξη αυτή γίνεται χωρίς την άδειά του ή χωρίς να συντρέχει άλλος σπουδαίος λόγος που αίρει τον παράνομο χαρακτήρα της προσβολής. Η διάταξη του άρθρου 914 ΑΚ εφαρμόζεται όπου η ειδική διάταξη αφήνει κενά και στο βαθμό που δεν είναι ασυμβίβαστη η ανάλογη εφαρμογή με το νομοθετικό πνεύμα που διέπει τις διατάξεις 63 επ. του ν 2121/93. Η υπαιτιότητα απαιτείται μόνο για την αξίωση αποζημίωσης και τη χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Η απόδειξη σχετίζεται με την υφή της προσβολής. Ο δικαιούχος, σε περίπτωση προσβολής, υποχρεούται να επικαλεσθεί και να αποδείξει το γεγονός ότι είναι φορέας του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας (ενεργητική νομιμοποίηση), την ταυτότητα των έργων (πρωτοτύπου και προσβάλλοντος) και την πράξη της προσβολής των ηθικών ή περιουσιακών εξουσιών. Εφόσον ζητεί, πέραν της άρσης και παράλειψης της προσβολής, και αποζημίωση, θα πρέπει να αποδείξει την υπαιτιότητα και το μέγεθος τη ζημίας. Δεν οφείλει καταρχήν να αποδείξει το γεγονός ότι η προσβολή έγινε χωρίς την άδειά του ή ότι δεν συντρέχει λόγος άρσης του παρανόμου, αφού η ίδια η πράξη της προσβολής συνεπάγεται και το παράνομο (ΠειρΝ 2003, σελ. 423).