Κατηγορία: Συμβούλιο της Επικρατείας

ΣτΕ 905/2001

Σύμφωνα με το άρθρο 4 παρ. 1 του ν 1296/82 στην ασφάλιση του ΙΚΑ υπάγονται υποχρεωτικά και αυτοδίκαια και οι μη παρέχοντες εξαρτημένη εργασία θεατρικοί συγγραφείς, μουσικοσυνθέτες, μεταφραστές, παίκτες, στιχουργοί κ.λπ. Θεωρείται εργοδότης και έχει υποχρέωση να καταβάλει εισφορές για την ασφάλιση των προσώπων που ανήκουν στις επαγγελματικές κατηγορίες του άρθρου 4 παρ. 1 του ως άνω νόμου το φυσικό ή νομικό πρόσωπο, το οποίο προβάλλει έργο των προσώπων αυτών από το ραδιοτηλεοπτικό του δίκτυο^ στην περίπτωση δε που τα πρόσωπα αυτά έχουν παραχωρήσει το δικαίωμα εκμεταλλεύσεως της πνευματικής τους ιδιοκτησίας σε άλλο φυσικό ή νομικό πρόσωπο, το οποίο συμβάλλεται αντί αυτών έναντι αμοιβής με το φυσικό ή νομικό πρόσωπο που προβάλλει το έργο τους από το ραδιοτηλεοπτικό του δίκτυο, για να θεωρηθεί εργοδότης το φυσικό ή νομικό πρόσωπο που προβάλλει το έργο των προσώπων αυτών από το ραδιοτηλεοπτικό του δίκτυο, πρέπει τα πρόσωπα αυτά (θεατρικοί συγγραφείς, μουσικοσυνθέτες, μεταφραστές, ποιητές κ.λπ.) να βρίσκονται σε ενεργό, προσωπική, συμβατική σχέση με το φυσικό ή νομικό πρόσωπο, στο οποίο έχουν παραχωρήσει το δικαίωμα εκμεταλλεύσεως της πνευματικής τους ιδιοκτησίας (ΕΔΚΑ 2002, σελ. 104). 

ΣτΕ 950/2000

… η υποχρέωση του αιτούντος Οργανισμού Συλλογικής Διαχείρισης όπως υποβάλει εντός 20 ημερών στον Οργανισμό Πνευματικής Ιδιοκτησίας σχέδιο σύμβασης αναθέσεως με βάση την οποία οι δημιουργοί θα μπορούν να μεταβιβάζουν σε αυτόν μέρος μόνον των εξουσιών του περιουσιακού τους δικαιώματος, εντάσσεται στο πλαίσιο εποπτείας που ασκεί το Υπουργείο Πολιτισμού επί των οργανισμών συλλογικής διαχειρίσεως, χωρίς να προσκρούει στο άρθρο 5 του Συντάγματος (Τμ. Δ΄ (επταμ.) ΕλΔ 2001, σελ. 1063 περίλ.). 

ΣτΕ 949/2000

… η προβλεπόμενη στην παρ. 2 του άρθρου 69 του ν 2121/93 επιχορήγηση του οργανισμού πνευματικής ιδιοκτησίας από τις ακαθάριστες εισπράξεις των οργανισμών συλλογικής διαχείρισης αποτελεί αναγκαστική παροχή, την οποία το Κράτος μονομερώς επιβάλλει στους οργανισμούς συλλογικής διαχείρισης. Η επιχορήγηση δε αυτή δεν έχει προβλεφθεί υπό μορφή ανταποδοτικού τέλους, ως ειδική δηλαδή αντιπαροχή έναντι υπηρεσιών που παρέχει ο πιο πάνω οργανισμός στους οργανισμούς συλλογικής διαχείρισης, αφού αρμοδιότητες συναφείς με την παροχή τέτοιων υπηρεσιών δεν περιέχει ο νόμος, ούτε μπορούν να θεωρηθούν ως τέτοιες οι αρμοδιότητες οι σχετικές με την υποβοήθηση του Υπουργού Πολιτισμού στην άσκηση εποπτείας επί των οργανισμών συλλογικής διαχείρισης. Τέλος, κατά την έννοια της ανωτέρω διάταξης δεν αποκλείεται η παροχή νομοθετικής εξουσιοδότησης για τον καθορισμό του συντελεστή επιχορήγησης, μέσα όμως στα καθοριζόμενα από το νόμο πλαίσια (Τμ. Α΄ (επταμ.) ΕλΔ 2001, σελ. 1063 περίλ., ΝοΒ 2001, σελ. 1071). 

ΣτΕ 3020/1997

Κατά την παρ. 4 του άρθρου 7 του ν 417/61, όπως η παράγραφος αυτή αντικαταστάθηκε με την παρ. 3 του άρθρου 6 του νδ 916/71 (Φ. 137), «διά την εν την αλλοδαπή καταβολήν δικαιωμάτων διά την χρησιμοποίησιν εν Ελλάδι πνευματικής ιδιοκτησίας ευρεσιτεχνιών, ερευνών, σχεδίων, μυστικών βιομηχανικών μεθόδων και τύπων ή άλλης αναλόγου ιδιοκτησίας ή υπηρεσίας ως και διά την τεχνικήν διεύθυνσιν, παρέχεται δι’ έκαστον έτος ποσόν συναλλάγματος, καθοριζόμενον διά κοινής αποφάσεως των υπουργών Συντονισμού, Οικονομικών και Βιομηχανίας μετά γνώμην της Επιτροπής του άρθρου 3 του νδ 2687/53. Διά της αποφάσεως θα καθορίζεται α) το ποσόν της καταβλητέας αμοιβής (εις απόλυτον ύψος ή και εις ποσοστόν), β) το εις την αλλοδαπήν εξακτέον ποσόν και γ) πάσα αναγκαία σχετική λεπτομέρεια» (Τμ. Β΄ ΔΦΝ 1999, σελ. 1272).