ΠΠρΑθ 2028/2003
Το πρωτότυπο αρχιτεκτονικό έργο είναι αντικείμενο της πνευματικής ιδιοκτησίας (άρθρο 2 παρ. 1 ν 2121/93). Στην έννοια του αρχιτεκτονικού έργου περιλαμβάνονται τα πάσης φύσεως οικοδομήματα, τόσο ως προς την εξωτερική τους μορφή, όσο και ως προς την εσωτερική διαρρύθμιση των χώρων καθώς και τα σχετικά προηγηθέντα σχέδια. Υποστηρίχθηκε ότι απαραίτητη προϋπόθεση της προστασίας του αρχιτεκτονικού έργου αποτελεί η ύπαρξη σ’ αυτό του στοιχείου της καλλιτεχνικής αξίας. Ήδη, κατά την κρατούσα, ως άνω, θεωρία της στατιστικής μοναδικότητας, το αρχιτεκτονικό έργο προστατεύεται, ανεξάρτητα από την καλλιτεχνική ή αισθητική του αξία και τον προορισμό του. Ο δικαστής, στις περιπτώσεις, που καλείται ν’ αποφανθεί, εάν συντρέχει προσβολή των δικαιωμάτων του αρχιτέκτονος, δεν προβαίνει σε εκτιμήσεις, και αξιολογικούς χαρακτηρισμούς περί της άνω αξίας του έργου, αλλ’ αρκεί αυτό να είναι στατιστικά μοναδικό, με την έννοια που προεκτέθηκε. Επίσης, δεν απαιτείται ο δικαστής ν’ ανατρέξει στη γνώμη ειδικού πραγματογνώμονα, αλλά μόνο κατά το μέτρο που ο εμπειρογνώμων, ως ειδικός, θα κληθεί ν’ αποφανθεί για το εάν το συγκεκριμένο αρχιτεκτονικό έργο αποτελεί απαγορευμένη απομίμηση άλλου, τέτοιου έργου (ΑρχΝ 2004, σελ. 210).