Το έγκλημα της παραβάσεως των άρθρων 66 παρ. 1 και 3 εδ. πρώτο του ν 2121/93, τιμωρούμενο με ποινή φυλάκισης είναι πλημμέλημα. Στην προκειμένη περίπτωση, με το προσβαλλόμενο βούλευμα κρίθηκε ότι δεν πρέπει να γίνει κατηγορία κατά των αναιρεσιβλήτων-κατηγορουμένων, για παραβίαση της ανωτέρω διατάξεως που τελέσθηκε κατ’ εξακολούθηση από 4.3.1993 μέχρι 18.12.1994. Συνεπώς η πράξη αυτή υπέκυψε σε παραγραφή και πρέπει να παύσει οριστικώς η ποινική δίωξη. … επιπλέον, όταν ο πρώτος κατηγορούμενος ως επιμελητής του φερομένου ως κλεψίτυπου βιβλίου αποφάσισε να συμπεριλάβει σε αυτό τα παραπάνω έργα και απευθύνθηκε στις εκδοτικές επιχειρήσεις που είχαν τα δικαιώματα αυτών στην Ελλάδα, ζητώντας την άδεια να χρησιμοποιήσει το περιεχόμενο αυτών, κατέστησε σαφές στις εν λόγω εταιρίες, ότι δεν διαπραγματεύονται για την παροχή άδειας χρήσεως αποσπασμάτων αλλά για κάτι περισσότερο, που αφορούσε, είτε ολόκληρο το βιβλίο, είτε μεγάλα μέρη αυτού, που δεν μπορούσαν να θεωρηθούν αποσπάσματα, κατά την έννοια των διατάξεων περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Δεν πρέπει να γίνει κατηγορία για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας (άρθρο 66 παρ. 1 και 3 εδ. α΄ του ν 2121/93 για διακεκριμένη πλαστογραφία με χρήση πλαστού κατά των κατηγορουμένων, ο πρώτος εκ τω οποίων επιμελήθηκε και ο δεύτερος εξέδωσε βοηθητικό εγχειρίδιο που διανεμήθηκε στους φοιτητές του ΤΕΦΑΑ και περιείχε στα δύο από τα τρία μέρη αυτού, πιστή μετάφραση αποσπασμάτων, μεταφρασμένων ήδη στην ελληνική, βιβλίων αλλοδαπών συγγραφέων καθώς δεν αποδείχθηκε ότι το βιβλίο διατέθηκε στο εμπόριο προς ελεύθερη πώληση, αντίθετα δε απευθυνόταν μόνο σε φοιτητές της συγκεκριμένης σχολής δεν είχε περιληφθεί στο διδακτικό πρόγραμμα αυτής τα προηγούμενα έτη και δεν είχε ζήτηση ή περαιτέρω απήχηση στο κοινό (ΠοινΧρ 1999, σελ. 921, ΠοινΔικ 1999, σελ. 224 – παρατ. Α. Μαγγανά, ΠοινΔικ 1999, σελ. 91 περίλ.).
Κατηγορίες