Κατηγορία: Εφετείο

ΕφΑθ 1388/2000

Τα συγγενικά δικαιώματα των ερμηνευτών ή εκτελεστών καλλιτεχνών, που αναγνωρίζονται από το ν 2121/93 και παρέχουν στον δικαιούχο τις εξουσίες που απαριθμούνται αποκλειστικά και όχι ενδεικτικά στα άρθρα 46 επ. του νόμου αυτού, αποσκοπούν στην αποτροπή χρήσεων της ερμηνείας ή της εκτέλεσης πέρα από αυτές που έχουν συμφωνηθεί, με τη σύμβαση δε, που με ποινή ακυρότητας καταρτίζεται εγγράφως (άρθρο 14 νόμου αυτού) ανάμεσα στον ερμηνευτή ή εκτελεστή καλλιτέχνη και τον παραγωγό του υλικού φορέα εικόνας ή ήχου και εικόνας, παρέχεται από τον πρώτο στον δεύτερο η άδεια για την εγγραφή της ερμηνείας ή εκτέλεσης, την αναπαραγωγή και εκμετάλλευσή της (ΕλΔ 2000, σελ. 1408). 

ΕφΑθ 931/2000

Στη διάταξη του άρθρου 65 παρ. 2 ν 2121/93 δεν γίνεται διάκριση μεταξύ προσβολής περιουσιακού και ηθικού δικαιώματος και επομένως αξίωση για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης έχει όχι μόνον ο δημιουργός σε περίπτωση προσβολής του ηθικού δικαιώματος, αλλά και ο αποκλειστικός ή απλός αδειούχος, εφόσον προσβάλλεται από τρίτον η εξουσία στην οποία έχει δικαίωμα εκμετάλλευσης. (ΧρΙΔ 2001, σελ. 170). 

ΕφΑθ 36393/1999

Αθέμιτος ανταγωνισμός. Βιβλία. Ενιαία τιμή βιβλίου. Διάθεση στο κοινό βιβλίων με τιμή κατώτερη από εκείνη που όρισε ο εκδότης. Προϋποθέσεις ύπαρξης αθέμιτου ανταγωνισμού. Η προσφορά στους αναγνώστες εφημερίδων της δυνατότητας να αγοράσουν λεξικό σε ευνοϊκή τιμή, δεν συνιστά παράβαση των διατάξεων για την ενιαία τιμή βιβλίου, αφού δεν συντρέχουν και οι προϋποθέσεις του αθέμιτου ανταγωνισμού, διότι δεν υφίσταται ανταγωνισμός μεταξύ βιβλιοπωλών και επιχειρήσεων έκδοσης εφημερίδων. Η πρόσκαιρη απόσπαση πελατείας δεν αποτελεί ανταγωνιστική πρόθεση. Απόρριψη αίτησης ασφαλιστικών μέτρων για απαγόρευση διάθεσης του λεξικού σε τιμή κατώτερη από την ορισθείσα απ` τον εκδότη (ΔΕΕ 2000, σελ. 51, παρατ. Π. Σελέκος). 

ΕφΑθ 8153/1999

Κρίσιμο στοιχείο και συνεπώς βασικό κριτήριο της «πρωτοτυπίας», η έννοια της οποίας δεν προσδιορίζεται γενικά από το νόμο (εκτός από το τελευταίο εδάφιο της παρ. 3 του άρθρου 2 του ν 2121/93 που αφορά στα προγράμματα των ηλεκτρονικών υπολογιστών), είναι, κατά την θεωρία της στατιστικής μοναδικότητας που επικρατεί στη νομολογία, η κρίση ότι κάτω από παρόμοιες συνθήκες και με τους ίδιους στόχους, κανείς άλλος δημιουργός, κατά λογική πιθανολόγηση, δεν θα ήταν σε θέση να δημιουργήσει έργο όμοιο, ή ότι αυτό παρουσιάζει μία ατομική ιδιομορφία ή ένα ελάχιστο όριο «δημιουργικού ύψους» έτσι ώστε να ξεχωρίζει και να διαφοροποιείται από τα έργα της καθημερινότητας ή από άλλα παρεμφερή γνωστά έργα (ΑΠ 257/95 ΝοΒ 43,893, ΑΠ 113/89 ΝοΒ 1989, Γ. Κουμάντου, «Πνευματική Ιδιοκτησία», 1995, σελ. 98 επ. Καλλινίκου, «Τα θεμελιώδη θέματα του ν 2121/93 κ.λπ.», σελ. 23, Μ. Μαρίνου, «Η προσβολή του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας κ.λπ.» ΕλΔ 35, σελ. 1443, Δ. Σκούρτη «Δικονομικά Προβλήματα Πνευματικής Ιδιοκτησίας κ.λπ.» ΕλΔ 40,511). Η μοναδικότητα αυτή μπορεί να αναζητηθεί σε κάποιο από τα γνωρίσματα του έργου (στο θέμα, στη σύλληψη, στην κατάταξη, στη διατύπωση, σε κάποιες λεπτομέρειες) ανάλογα με το είδος και τη φύση του (ΔΕΕ 2000, σελ. 383 -παρατ. Ν. Κυπρούλη, ΕΕμπΔ 2000, σελ. 171). 

ΕφΑθ 7458/1999

Μεταξύ των εξουσιών που παρέχει το περιουσιακό δικαίωμα στον δημιουργό είναι και η εξουσία να επιτρέπει ή να απαγορεύει την εγγραφή και αναπαραγωγή του έργου με κάθε μέσο, τη διασκευή, προσαρμογή ή άλλες μετατροπές του έργου, τη θέση σε κυκλοφορία του πρωτοτύπου ή αντιτύπων του έργου με μεταβίβαση της κυριότητας, με εκμίσθωση ή με δημόσιο δανεισμό, την επιβολή περιοριστικών όρων στη μεταβίβαση, την εκμίσθωση ή τον δημόσιο δανεισμό, ιδίως σε ό,τι αφορά τη χρήση των αντιτύπων, καθώς και τη μετάδοση ή αναμετάδοση του έργου στο κοινό με τη ραδιοφωνία και την τηλεόραση (ΕπισκΕΔ 2000, σελ. 749 – παρατ. Α. Ευαγγελίδου). 

ΕφΑθ 7013/1999

Περιεχόμενο των περιουσιακών δικαιωμάτων που απορρέουν από τη σύμβαση παραχώρησης της εκμετάλλευσης πνευματικού έργου είναι η θέση σε κυκλοφορία του έργου, η παρουσίασή του στο κοινό και η δημόσια εκτέλεση αυτού. Με το να ζητείται η απαγόρευση της κυκλοφορίας του έργου, όπως αυτό τυπώθηκε, περιλαμβάνοντας δηλαδή και το επίδικο λήμμα προσβάλλονται τα ανωτέρω περιουσιακά δικαιώματα της ενάγουσας εταιρίας στην οποία είχε παραχωρηθεί, με έγγραφη σύμβαση, η εκμετάλλευση του έργου, και συντρέχουν συνεπώς οι προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 65 παρ. 1 του ν 2121/93 (ΔΕΕ 2000, σελ. 45 – παρατ. Κ. Κυπρούλη). 

ΕφΘεσ 659/1999

Για την στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της κλοπής πνευματικής ιδιοκτησίας, από πλευράς υποκειμενικής υπαιτιότητας απαιτείται δόλος που ενέχει τη γνώση και τη θέληση των στοιχείων της αντικειμενικής υπόστασης από το δράστη και τη θέληση αυτού για την πραγματοποίησή τους, ενώ αρκεί και ο ενδεχόμενος δόλος (Βαρελά, Η κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας, ΝοΒ 34, σελ. 1396, ΑΠ 1509/94 ΠοινΧρ 44, σελ. 1255) (Αρμ 1999, σελ. 1467). 

ΕφΠειρ 534/1999

Μουσικοί. Σύμβαση εργασίας. Οι μουσικοί και οι τραγουδιστές των κέντρων διασκέδασης δεν είναι υποχρεωμένοι να εφοδιαστούν με την άδεια του άρθρου 4 παρ. 1 του ΠΔ 180/1979. Η άνευ σπουδαίου λόγου καταγγελία από τον εργοδότη της ορισμένου χρόνου σύμβασης πριν από τη λήξη του συμφωνημένου χρόνου καθιστά αυτόν υπερήμερο, η δε σύμβαση εργασίας δεν λύεται. Ο εργαζόμενος δικαιούται να ζητήσει τις αποδοχές που θα ελάμβανε καθ` όλο τον υπολειπόμενο χρόνο, εάν ο εργοδότης δεν απέκρουε την εργασία του. Η κακή πορεία της επιχείρησης του εργοδότη δεν συνιστά σπουδαίο λόγο. Εξαφάνιση της απόφασης μόνον ως προς τη διάταξή της περί απειλής προσωπικής κρατήσεως, αφού δεν αποδείχθηκε η διάπραξη αδικοπραξίας σε βάρος της ενάγουσας (ΔΕΕ 2000, σελ. 551). 

ΕφΘεσ 3340/1998

Η μέθοδος για το σχεδιασμό του ανθρωπίνου σώματος, μπορεί να αποτελέσει πνευματικό δημιούργημα εφόσον στην επίδικη περίπτωση διδάσκεται η δυνατότητα σχεδιασμού του ανθρωπίνου σώματος με τη χρησιμοποίηση της αλληλουχίας των ευθείων γραμμών, οι οποίες συνθέτουν το ανθρώπινο σώμα και όχι των τελειωμένων καμπύλων γραμμών, των οποίων η εκμάθηση είναι δυσχερής. Η μέθοδος αυτή σχεδιασμού είναι προϊόν πνευματικής δημιουργίας της ενάγουσας, διότι δεν αποτελεί κατάληξη τυποποιημένης και κοινώς γνωστής διαδικασίας, ουδείς δε άλλος δημιουργός – συγγραφέας, κατά λογική πιθανολόγηση δεν θα δημιουργούσε, υπό παρόμοιες συνθήκες και με τους ίδιους στόχους, όμοιο με αυτόν σχεδιασμό (ΕπισκΕΔ 1999, σελ. 848, παρατ. Κ. Παμπούκη, Μ. Παπαντώνη). 

ΕφΘεσ 3321/1998

Πνευματική ιδιοκτησία. Πρωτοτυπία και ατομικότητα ως στοιχεία του προστατευόμενου έργου. Μελοποίηση ποντιακών ποιημάτων και συμπεριέλευση αυτών, μαζί με άλλα παραδοσιακά ποντιακά τραγούδια σε κασσέτα, χωρίς την άδεια του δημιουργού. Ηθική βλάβη του δημιουργού, λόγω αποσιώπησης της πατρότητας των ποιημάτων. Χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Απόρριψη αιτήματος αποζημίωσης λόγω αδικοπραξίας, διότι ο εναγόμενος δεν γνώριζε την προέλευση των στίχων των τραγουδιών. Δεκτό το αίτημα για άρση της προσβολής και παράλειψή της στο μέλλον, καθώς και εν μέρει ως προς το καταψηφιστικό αίτημα της αγωγής (ΕπισκΕΔ 2/1999, σελ. 565, παρατ. Δ. Βεζακίδου).