Κατηγορία: Μονομελές Πρωτοδικείο

ΜΠρΑθ 17390/1999

Αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας είναι και τα πλαστικά στοιχεία παιδικών κατασκευών – παιδικών κύβων (lego). Τα πιο πάνω πλαστικά στοιχεία, εμφανίζουν, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, πρωτοτυπία γιατί έχουν συγκεκριμένες διαστάσεις, ίδια ατομικότητα και δική τους μορφή ως προς το σχέδιο, το σχήμα, την εμφάνιση των χαρακτηριστικών και τις ιδιορρυθμίες των υποδοχών συναρμολογήσεως (ΕΕμπΔ 1999, σελ. 593). 

ΜΠρΑθ 15808/1999

… μεταξύ της συμβληθείσης εταιρίας και του δημιουργού συνήφθη σύμβαση εκμετάλλευσης πνευματικού έργου, σύμφωνα με το άρθρο 13 παρ. 1 του ν 2121/93, όχι όμως και μεταβιβάσεως του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας. Και τούτο διότι η μεν εταιρία ανέλαβε έναντι του δημιουργού την υποχρέωση κυκλοφορίας του έργου, γεγονός ασυμβίβαστο με την εκδοχή της μεταβιβάσεως του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας, ο δε δημιουργός εξουσιοδοτεί την αντισυμβαλλομένη εταιρία να διώξει δικαστικώς κάθε τρίτο που τυχόν αναπαράγει το έργο χωρίς την άδειά της, εξουσιοδότηση που θα ήταν περιττή, εάν είχε μεταβιβασθεί το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας, διότι τότε η εταιρία θα είχε ίδιο δικαίωμα διώξεως του προσβολέα (ΕΕμπΔ 1999, σελ. 581 – γνωμ. Ν. Ρόκα). 

ΜΠρΑθ 6489/1999

Το βιομηχανικό σχέδιο προστατεύεται ως πνευματικό δημιούργημα, μόνο εάν παρουσιάζει ορισμένη ατομικότητα, οφειλόμενη στη δημιουργική πνευματική εργασία του δημιουργού του, η οποία του προσδίδει πρωτοτυπία, που το διακρίνει από άλλα υπάρχοντα δημιουργήματα. (ΔΕΕ ΤΟΜΟΣ 1999, σελ. 405). 

ΜΠρΑθ 5069/1999

Σύμφωνα με το άρθρο 18 παρ. 3 του ν 2121/93, στους πνευματικούς δημιουργούς και τους δημιουργούς συγγενικών δικαιωμάτων οφείλεται εύλογη αμοιβή επί της αξίας συσκευών εγγραφής και αναπαραγωγής ήχου ή εικόνας καθώς και επί των φωτοτυπικών μηχανημάτων, χαρτιού φωτοτυπικής χρήσης, ηλεκτρονικών υπολογιστών κ.λπ. Η ως άνω αμοιβή ορίζεται σε ποσοστό 6% επί της αξίας των ανωτέρω συσκευών, καταβάλλεται από τους παραγωγούς ή τους εισαγωγείς ή τους εμπόρους αυτών, εισπράττεται από τους οργανισμούς συλλογικής διαχείρισης, που καλύπτουν εν όλω ή εν μέρει την ενδιαφερόμενη κατηγορία δικαιούχων και κατανέμεται κατά 55% στους πνευματικούς δημιουργούς, 25% στους ερμηνευτές ή εκτελεστές καλλιτέχνες και 20% στους παραγωγούς γραμμάτων και μαγνητικών ταινιών ή άλλων γραμμένων υλικών φορέων ήχου ή εικόνας, ή ήχου και εικόνας (ΕΕμπΔ 1999, σελ. 411). 

ΜΠρΑθ 2159/1999

Με τις συμβάσεις που συνάπτουν οι πνευματικοί δημιουργοί με τους οργανισμούς συλλογικής διαχείρισης παραχωρούν, έναντι αμοιβής, σε αυτούς το αποκλειστικό δικαίωμα εκμετάλλευσης του έργου τους, δηλαδή το περιουσιακό δικαίωμα που επιτρέπει σε αυτούς να χορηγούν άδειες σε τρίτους για την εγγραφή και αναπαραγωγή κάθε μουσικού έργου από άποψη στίχων και μουσικής με μηχανικά ή ηλεκτρονικά μέσα. Απαγορεύεται συνεπώς η παραγωγή και κυκλοφορία δίσκου που περιέχει έργα των ως άνω πνευματικών δημιουργών χωρίς προηγούμενη άδεια των οργανισμών συλλογικής διαχείρισης. Το αυτό ισχύει και επί δίσκου που περιέχει αναπαραγωγή ζωντανής ηχογράφησης από κέντρο διασκέδασης (ΔΕΕ 1999, σελ. 719). 

ΜΠρΑθ 35061/1998

Για τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων προϋποτίθεται η πιθανολόγηση της υπάρξεως του ουσιαστικού δικαιώματος του οποίου η προστασία επιδιώκεται. Τέτοιο ασφαλιστέο δικαίωμα που να άγει σε εξαναγκασμό παροχής οποιουδήποτε είδους εργασίας (πνευματικής, καλλιτεχνικής κ.λπ.) τον εργαζόμενο έναντι του τέως εργοδότη του και να απαγορεύει στο νέο εργοδότη του να απασχολεί αυτόν δεν υφίσταται, διότι τούτο αντιτίθεται στο και συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της ελευθερίας της εργασίας, του σεβασμού και προστασίας της αξίας του ανθρώπου, καθώς και σε αυτό της ελεύθερης πνευματικής ή καλλιτεχνικής δημιουργίας (άρθρα 2, 5 παρ. 1, 16 παρ. 1, 22 παρ. 3 του Σ, ΑΠ Ολ 4/98 ΕλΔ 39,66, ΜΠρΑθ 22493/94 ΔΕΕ 1995,659) (Αρμ 1999, σελ. 983). 

ΜΠρΑθ 34165/1998

… η ηχογράφηση και κυκλοφορία στην αγορά συναυλίας, χωρίς τη συναίνεση του ερμηνευτή, με την άδεια όμως του συνθέτη των έργων, ιδίως μάλιστα όταν στο περιεχόμενο της αυθεντικής ηχογραφήσεως έγινε παρέμβαση με μηχανήματα προηγμένης τεχνολογίας και νέα διαμόρφωση, ώστε στα περιλαμβανόμενα στην εν λόγω έκδοση τέσσερα εκ των έξι τραγουδιών, που ο ίδιος είχε ερμηνεύσει, να έχει αφαιρεθεί η δική του φωνή ως ερμηνευτού και είχε αντικατασταθεί με αυτήν του Ε.Μ. δεν συνιστά προσβολή συγγενικών δικαιωμάτων κατ’ άρθρα 46-52 του ν 2121/93, ιδία λόγω της ρύθμισης του άρθρου 53 του ως άνω νόμου (ΕλΔ 2000, σελ. 207). 

ΜΠρΑθ 20669/1998

Η εκτύπωση περιορισμένου αριθμού αντιτύπων, χωρίς να αποδειχθεί ότι το πνευματικό έργο τέθηκε πράγματι σε κυκλοφορία με την έννοια ότι εκτέθηκε προς πώληση σε βιβλιοπωλεία ή άλλους χώρους, ώστε να περιέλθει σε γνώση του καταναλωτικού κοινού, το οποίο θα είχε και τη δυνατότητα αγοράς και ανάγνωσής του, δεν συνιστά προσβολή των πνευματικών δικαιωμάτων του δημιουργού. Η παραπάνω κυκλοφορία, δεν συνιστά «δημοσίευση,» αφού δεν καθιστά το έργο προσιτό στο κοινό και συνεπώς δεν συνιστά προσβολή πνευματικής ιδιοκτησίας (ΕΕμπΔ 1999, σελ. 152). 

ΜΠρΑθ 16568/1998

… η επακριβής αντιγραφή (εφαρμογή και ανάπτυξη) του παραπάνω συστήματος, η άδεια χρήσης και εκμετάλλευσης του οποίου είχε παραχωρηθεί, κατόπιν προηγούμενης συμφωνίας της συγγραφέως, σε διάφορα γυμναστήρια, σε συνδυασμό και με τη διαφήμιση αυτού εκ μέρους των καθών, αποτελεί από πρόθεση και σε αντίθεση με τα χρηστά ήθη με σκοπό αθέμιτου ανταγωνισμού απομίμηση ιδιαίτερων διακριτικών γνωρισμάτων. Προκαλείται δε σύγχυση στο καταναλωτικό και αναγνωστικό κοινό αλλά και στην αγορά των γυμναστηρίων στην Ελλάδα, αναφορικά με την εμπορική επωνυμία, τα ονόματα, τα ιδιαίτερα διακριτικά γνωρίσματα και τα έντυπα του συστήματος, που νόμιμα η αιτούσα μεταχειρίζεται, με αποτέλεσμα, τόσο η πρώτη αιτούσα, συγγραφέας, όσο και η δεύτερη εταιρία, να προσβάλλονται στο δικαίωμα της πνευματικής τους ιδιοκτησίας και στην προσωπικότητά τους και να υφίστανται εκ του λόγου τούτου υλική και ηθική ζημία (ΔΕΕ 1999, σελ. 54 – παρατ. Δ. Κωστάκη, σελ. 166 – παρατ. Μ. Μαρίνου, ΕπισκΕΔ 1999, σελ. 300 – παρατ. Κ. Παμπούκη). 

ΜΠρΑθ 11923/1998

… ειδικότερα στην περίπτωση του μισθωτού, εάν αντικείμενο της σύμβασης εξαρτημένης εργασίας είναι η δημιουργία έργων από τον μισθωτό και εφόσον δεν υπάρχει αντίθετη συμφωνία, τότε μεταβιβάζονται αυτοδικαίως στον εργοδότη (μόνο) όσες περιουσιακές εξουσίες είναι αναγκαίες για την εκπλήρωση του σκοπού της σύμβασης (άρθρο 8 του ν 2121/93). Αντίθετα, η εν λόγω μεταβίβαση περιουσιακών εξουσιών δεν συμβαίνει, όταν η δημιουργία του έργου γίνεται απλά επ’ ευκαιρία της εργασιακής σχέσης και δεν αποτελούσε αντικείμενο αυτής (ΕΕμπΔ 1999, σελ. 153).