Πνευματική ιδιοκτησία. Με τη διάταξη του άρθρου 49 ν. 2121/1993 προσδιορίζεται ο δικαστικός τρόπος επίλυσης της διαφωνίας μεταξύ των χρηστών και των οργανισμών συλλογικής διαχείρισης ως προς το ύψος και τους όρους καταβολής της εύλογης αμοιβής που οφείλεται, κατά τη διάταξη αυτή, στους ερμηνευτές, εκτελεστές καλλιτέχνες και παραγωγούς, θέσπιση υπέρ των οργανισμών συλλογικής διαχείρισης των δικονομικών προνομίων των άρθρων 55 παρ. 2 εδ. β , 55 παρ. 3 και 55 παρ. 2 εδ. α` ν. 2121/1993. Ειδικώς όσον αφορά στο τεκμήριο “αρμοδιότητας διαχείρισης ή προστασίας” του άρθρου 55 παρ. 2 εδ. α`, λειτουργεί αποδεικτικά και δεν αναιρεί την υποχρέωση του αιτούντος οργανισμού να αναφέρει στο δικόγραφο αγωγής, ονομαστικά, τόσο τους δικαιούχους όσο και τα έργα για τα οποία του έχει μεταβιβασθεί η αρμοδιότητα διαχείρισης ή προστασίας. Άλλωστε, αν η αναφορά παραλειφθεί, δεν είναι δυνατόν να προβεί ο αντίδικος-χρήστης σε ανατροπή του τεκμηρίου, αφού δεν θα είναι γνωστά τα πρόσωπα και τα έργα που αυτό καλύπτει. Οι οργανισμοί συλλογικής διαχείρισης μπορούν να διαχειρίζονται συγγενικά δικαιώματα όχι μόνον ελληνικών φορέων, αλλά και αλλοδαπών, για το σκοπό αυτό δε μπορούν να συνάπτουν συμβάσεις αμοιβαιότητας με αντίστοιχους αλλοδαπούς οργανισμούς συλλογικής διαχείρισης (άρθρο 72 παρ. 3). Στοιχεία για το ορισμένο δικογράφου οργανισμού συλλογικής διαχείρισης με το οποίο ζητείται η παροχή δικαστικής προστασίας αναφορικά με συγγενικά δικαιώματα αλλοδαπών φορέων (Αρμ. 2007, σελ. 1529).
Κατηγορίες