Προστασία σήματος. Αίτηση λήψης ασφαλιστικών μέτρων. Η επικαλούμενη καταχώρηση του σήματος και ως διακριτικού τίτλου δεν αρκεί για την παροχή της έννομης προστασίας του άρθρου 13 του Ν. 146/1914, εφόσον στην αίτηση δεν γίνεται ουδεμία επίκληση περιστατικών από αυτά του άρθρου 1 του ίδιου νόμου. Το περί δημοσιεύσεως της απόφασης αίτημα γίνεται δεκτό μόνον στις περιπτώσεις παραβάσεως του εν λόγω νόμου. Ούτε συντρέχει θεμελίωση της αιτούμενης προστασίας του Ν. 2121/1993, καθόσον το σήμα δεν αποτελεί “έργο” κατά την έννοια του άρθρου 2 του νόμου αυτού. Απόρριψη και του αιτήματος περί κατασχέσεως των πωλούμενων προϊόντων των καθών, καθόσον η παραδοχή του αιτήματος αυτού προϋποθέτει εναπόθεση του παραποιημένου σήματος στα προϊόντα αυτά, πράγμα το οποίο δεν επικαλείται η αιτούσα, η οποία απασχολούμενη με τη μεταπώληση ειδών που προμηθεύεται από τρίτους δεν ισχυρίζεται προσέτι ότι ανετέθη αποκλειστικώς η διάθεσή τους σε αυτήν. Νομικά βάσιμη η αίτηση, κατά το μέρος που για την παροχή προσωρινής δικαστικής προστασίας η αιτούσα επικαλείται ότι εκάστη των καθών φέρει στο διακριτικό της τίτλο το σήμα, του οποίου δικαιούχος είναι η αιτούσα. Κρίση ότι η αιτούσα ασκεί καταχρηστικά το δικαίωμά της. Περιστατικά. Πολιτική Δικονομία. Αίτηση ασφαλιστικών μέτρων. Η δια του σημειώματος επίκληση άλλων περιστατικών, στο μέτρο που δεν διευκρινίζουν, αλλά μεταβάλλουν τη νομική θεμελίωση του αναφερόμενου στην αίτηση δικαιώματος, είναι απαράδεκτη, ελλείψει μη τηρήσεως της απαιτούμενης προδικασίας. Απαράδεκτο το αίτημα περί προσωπικής κράτησης των διαχειριστών των καθών εταιρειών, καθόσον η αίτηση δεν στρέφεται και κατ` αυτών ατομικώς. Βλ. Σημείωση Νάντιας Π. Κυπρούλη, ΔΝ, Δικηγόρου (ΔΕΕ 2000, σελ. 726).
Κατηγορίες