Συντάκτης:

ΑΠ 1065/2014

Πνευματική ιδιοκτησία. Οπτικοακουστικό έργο. Ως πνευματικός δημιουργός αυτού τεκμαίρεται ο
σκηνοθέτης, ο οποίος, με σύμβαση οπτικοακουστικής παραγωγής μεταξύ αυτού και του
παραγωγού του έργου, μεταβιβάζει στον τελευταίο συγκεκριμένες εξουσίες από το περιουσιακό
δικαίωμα, οι οποίες πρέπει να ορίζονται στη σύμβαση και οι οποίες μπορεί και να εξαντλούν το
περιεχόμενο του περιουσιακού δικαιώματος. Σε αντίθετη περίπτωση, μεταβιβάζονται στον
παραγωγό μόνο όσες εξουσίες από το περιουσιακό δικαίωμα είναι αναγκαίες για την εκμετάλλευση
του οπτικοακουστικού έργου, με βάση τον σκοπό της σύμβασης. Περάτωση του
οπτικοακουστικού έργου. Η εν ζωή μεταβίβαση του υλικού φορέα μοναδικής ενσωμάτωσης του
έργου, του υλικού φορέα του πρωτοτύπου και των αντιτύπων του, διέπεται ευθέως από τις
διατάξεις του Αστικού Κώδικα, ανάλογα με τη φύση του έργου ως κινητού ή ακινήτου. Η εν ζωή,
όμως, μεταβίβαση του περιουσιακού δικαιώματος επί του έργου και των επί μέρους εξουσιών από
αυτό διέπεται ευθέως από τις διατάξεις του ν. 2121/1993 και αναλογικά και συμπληρωματικά από
τις διατάξεις της εκχώρησης. Δεν είναι αναλογικά εφαρμοστέες οι διατάξεις των άρθρων 1034 επ.
ΑΚ, καθόσον στο δίκαιο της πνευματικής ιδιοκτησίας δεν υπάρχει η αρχή της καλόπιστης κτήσης
και το φαινόμενο δικαίου από το εξωτερικό στοιχείο της κατοχής. Η ιδιαίτερη κανονιστική αρχή
του σκοπού της μεταβίβασης ή της σύμβασης, ότι δηλαδή ο δημιουργός, εν αμφιβολία μεταβιβάζει
περιουσιακά δικαιώματα επί του έργου του μόνο στην έκταση που είναι αναγκαία για την
πραγμάτωση του σκοπού της σύμβασης, προηγείται των γενικών ερμηνευτικών κανόνων των
άρθρων 173 και 200 ΑΚ, αλλά έπεται των ειδικών ερμηνευτικών κανόνων του ν. 2121/93. Έννοια
«σκοπού της σύμβασης». Απορρίπτει την αναίρεση της απόφασης 5919/2011 του Εφετείου
Αθηνών. 

ΑΠ 2097/2013