library.opi.grΕφΑθ 8427/2006
Αποζημίωση. Διάθεση CDs με τη μορφή premium (ένθεση σε περιοδικό και ταυτόχρονη διάθεση στο κοινό). Η παραγωγή ηχογραφήματος χωρίς νόμιμη άδεια παράνομα και υπαίτια δίνει στη δικαιούχο αποκλειστικής διαχείρισης και εκμετάλλευσης των πνευματικών έργων που περιέχονται στο σχετικό υλικό φορέα, δικαίωμα για άρση της προσβολής, αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Στοιχεία υπολογισμού αποζημίωσης (ΔiΜΕΕ 3/2007 – Έτος 4ο, σελ. 421).
Πνευματική ιδιοκτησία. Διάκριση του δικαιώματος των πνευματικών δημιουργών σε περιουσιακό και ηθικό. Έννοια του όρου “έργο” και του όρου “πνευματικό δημιούργημα”. Πότε υφίσταται πρωτοτυπία. Προστασία του έργου ως άυλου αγαθού και μόνο σε σχέση με τη συγκεκριμένη μορφή που έδωσε σε αυτό ο δημιουργός. Προστασία των έργων των εφαρμοσμένων τεχνών, όπως είναι και η σχεδίαση, κατά τα οριζόμενα στη Σύμβαση της Βέρνης 1886. Αθέμιτος ανταγωνισμός. Προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 1 του ν. 146/1914. Έννοια του όρου “χρηστά ήθη” για την εφαρμογή της διάταξης αυτής. Συνιστά πράξη αθέμιτου ανταγωνισμού και η απομίμηση ή αντιγραφή ξένου έργου και η εκμετάλλευση από μη δικαιούχο προς επίτευξη εμπορικού κέρδους. Προστασία της επωνυμίας κατά τα οριζόμενα στο ν. 146/1914 και στα άρθρα 57-59 ΑΚ. Διάκριση των αλλοδαπών επωνυμιών σε εκείνες που ανήκουν σε υπηκόους κρατών μελών της Διεθνούς Ένωσης των Παρισίων και σε εκείνες που δεν ανήκουν σε τέτοιους υπηκόους. Προστασία της δεύτερης κατηγορίας κατά τις διατάξεις του ν. 146/1914, αν έχουν το κύριο κατάστημά τους στην Ελλάδα, άλλως μόνο με τον όρο της αμοιβαιότητας. Προστασία της επωνυμίας κατά τα οριζόμενα στη Διεθνή Σύμβαση των Παρισίων. Προϋποθέσεις που απαιτούνται για την παροχή τέτοιας προστασίας. Προστασία σχεδίων αλλοδαπών δημιουργών, τα οποία κατέστησαν διακριτικά γνωρίσματα της επιχείρησης της ενάγουσας. Οι θερμομεταφερόμενες επί χάρτου παραστάσεις, που κατασκευάζει και εμπορεύεται η εναγομένη είναι πανομοιότυπες με τις απεικονίσεις των πνευματικών δημιουργημάτων της ενάγουσας και αποτελούν πιστή αντιγραφή τους και έχουν εφαρμογή οι διατάξεις για τον αθέμιτο ανταγωνισμό (Δ/ΝΗ 2007, σελ. 1461).
ΕφΑθ 5719/2006
Αποκλειστική εκμετάλλευση ταινιών. Ιδιωτικό διεθνές δίκαιο πνευματικής ιδιοκτησίας. Διεθνής Σύμβαση Βέρνης-Παρισιού. Κανόνας εθνικής μεταχείρισης. Σύμβαση ανάμεσα σε δικαιούχο πνευματικής ιδιοκτησίας και σε οργανισμό ραδιοφωνίας και τηλεόρασης. Μεταδόσεις, αναμεταδόσεις, επαναλήψεις (ΔiΜΕΕ 1/2007 – Έτος 4ο, σελ. 80, σημ. Μ. Σινανίδου).
Πνευματική ιδιοκτησία. Εννοιολογικός προσδιορισμός ενός πνευματικού έργου. Νομοθετικό καθεστώς (ν. 2121/1993) που διέπει το περιουσιακό και ηθικό δικαίωμα του δημιουργού. Διάκριση μεταξύ της πνευματικής ιδιοκτησίας από το εμπράγματο δικαίωμα της κυριότητας του πράγματος στο οποίο ενσωματώνεται το έργο. Εικαστικό έργο. Μεταβίβαση του περιουσιακού δικαιώματος. Αυτή δεν περιλαμβάνει και το ηθικό δικαίωμα του δημιουργού. Προσβολή το δικαιώματος της πνευματικής ιδιοκτησίας. Πότε επέρχεται η προσβολή. Περιπτώσεις μεταβολής και καταστροφής του έργου. Δικαίωμα ακεραιότητας του έργου. Δικαιώματα του δημιουργού. Πότε στοιχειοθετείται αξίωση αποζημίωσης λόγω αδικοπραξίας (ΧΡΙΔ 2009, σελ. 922).
Πνευματική ιδιοκτησία Διάκριση του δικαιώματος των δημιουργών σε περιουσιακό και ηθικό. Έννοια των όρων “έργο” και “πρωτοτυπία”. Προστασία της μορφής και όχι της ιδέας που περιγράφεται σε ένα πνευματικό δημιούργημα. Στα οπτικοακουστικά έργα, όπως και οι τηλεοπτικές σειρές, οι δημιουργοί των επιμέρους συμβολών απολαμβάνουν πρωτογενώς του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας επ` αυτών. Στοιχεία από τα οποία προκύπτει η ομοιότητα μεταξύ δύο έργων. Το κοινό θέμα δεν αρκεί πάντα για την κατάφαση της αντιγραφής, ούτε το κοινό σημείο αφετηρίας. Στην ένδικη υπόθεση δεν αποδείχθηκε αντιγραφή είτε στο συγγραφέν σενάριο είτε στο μορφοποιημένο τμήμα των δύο επεισοδίων από τις εναγόμενες, αφού δεν διαπιστώθηκε εισφορά πρωτότυπων στοιχείων. Μη νόμιμα έγινε δεκτή η αγωγή. Δεκτή η έφεση, απορρίπτεται η αγωγή (Δ/ΝΗ 2007, σελ. 1483).
Πνευματική ιδιοκτησία. Τηλεοπτική μετάδοση κινηματογραφικών ταινιών. Αν στη σύμβαση για τη δημιουργία κινηματογραφικής ταινίας έχει οριστεί ότι μεταβιβάζονται όλες οι εξουσίες εκμετάλλευσής της, τότε θεωρείται ότι μεταβιβάζονται οι εξουσίες που ήταν γνωστές κατά τη σύναψη της σύμβασης και απαραίτητες για την εκπλήρωση του σκοπού της. Στη ρύθμιση του ν. 2121/1993 υπάγονται και οι πριν από την έναρξη ισχύος του συναφθείσες συμβάσεις, αλλά μόνο για τον μετά την 5/3/1994 και εφεξής χρόνο (μη γνήσια αναδρομικότητα). Νομικά βάσιμη η ένδικη αγωγή, που στηρίζεται στις διατάξεις του ν. 2121/1993, αφού η προβολή των ταινιών έγινε μετά την έναρξη ισχύος του νόμου. Αξίωση αποζημίωσης σε περίπτωση παράνομης και υπαίτιας προσβολής της πνευματικής ιδιοκτησίας. Εφαρμοστέες διατάξεις. Ελάχιστο όριο της αποζημίωσης κατά το άρθρο 65 του νόμου αυτού. Παραγραφή της αξίωσης αποζημίωσης και χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης κατά το άρθρο 937 ΑΚ. Βάσιμη σχετική ένσταση στην ένδικη υπόθεση. Η διακοπή της παραγραφής δεν λαμβάνεται υπόψη από το δικαστήριο αυτεπάγγελτα, αλλά κατόπιν προβολής αντένστασης από τον ενάγοντα. Δεν απαιτείται γνώση της ζημίας για την έναρξη της παραγραφής. Απορρίπτεται η αγωγή (Δ/ΝΗ 2008, σελ. 584).
Πνευματική ιδιοκτησία. Περιουσιακό και ηθικό δικαίωμα του πνευματικού δημιουργού. Εξουσίες που απορρέουν από τα δικαιώματα αυτά. Αναπαραγωγή του έργου σε σχολικά βιβλία χωρίς άδεια του πνευματικού δημιουργού ή των δικαιοδόχων αυτού. Προϋποθέσεις και εφαρμοστέες διατάξεις. Περιορισμοί που τίθενται κατά την αναπαραγωγή αυτή. Ποια βιβλία θεωρούνται διδακτικά. Πώς γίνεται η συγγραφή αυτών. Έκδοση και διάθεση βιβλίων και εντύπων από τον ΟΕΔΒ, ο οποίος δεν συνάπτει σύμβαση με τους πνευματικούς δημιουργούς από έργα των οποίων μικρά τμήματα περιλαμβάνονται κατά αναπαραγωγή σε σχολικά βιβλία. Οι διενέξεις μεταξύ του ΟΕΔΒ και των πνευματικών δημιουργών δεν δημιουργούν διαφορά από διοικητική σύμβαση και αρμόδια για την εκδίκαση αγωγής για άρση και παράλειψη της προσβολής του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας και για αποζημίωση είναι τα πολιτικά δικαστήρια. Ευθύνη του Δημοσίου και των νπδδ κατά τα άρθρα 105 και 106 ΕισΝΑΚ. Προϋποθέσεις ίδρυσης της ευθύνης. Πότε η αναφυόμενη διαφορά υπάγεται στη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων. Σε τι συνίσταται η προσβολή του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας. Ίδρυση αδικοπρακτικής ευθύνης κατά τα άρθρα 914 επ. ΑΚ. Προϋποθέσεις. Ευθύνη από την πρόστηση. Αντικειμενική η ευθύνη του προστήσαντος. Ορθά επιδικάστηκε υπέρ του ενάγοντα χρηματική ικανοποίηση και όχι και αποζημίωση από τα άρθρα 914 ΑΚ και 65 παρ. 2 του ν. 2121/1993. Περιστατικά. Εφεση από διάδικο που δικάστηκε σαν να ήταν παρών. Εξουσίες του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου. Ο εκκαλών μπορεί να προβάλει όλους τους ισχυρισμούς που μπορούσε να προτείνει και πρωτοδίκως. Η προφορική συζήτηση είναι υποχρεωτική μόνο στην περίπτωση του άρθρου 528 ΚΠολΔ. Προθεσμία κατάθεσης των προτάσεων και συνέπειες ερημοδικίας του εκκαλούντος. Δεν επιτρέπεται να παρασταθεί ο δικηγόρος του εκκαλούντος με δήλωση κατά το άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, όταν προσβάλλεται με την έφεση απόφαση που εκδόθηκε ερήμην του εκκαλούντος, αφού η προφορική συζήτηση είναι υποχρεωτική (Δ/ΝΗ 2008, σελ. 621).
ΕφΑθ 1445/2006
Πνευματική ιδιοκτησία. Κοσμήματα. Το δακτυλίδι της ενάγουσας δεν έχει πρωτοτυπία και μοναδικότητα με την έννοια του Ν. 2121/1993, αλλά δεν αποτελεί και δουλική αντιγραφή του εκ μέρους της εναγομένης και δεν υφίσταται παραβίαση του νόμου περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Δεν προστατεύεται το δακτυλίδι ούτε και στα πλαίσια της προστασίας βιομηχανικού σχεδιασμού, αφού δεν υποβλήθηκε σχετική αίτηση στον ΟΒΙ. Δεν δημιουργείται σύγχυση στο καταναλωτικό κοινό ως προς την προέλευση των επιδίκων δακτυλιδιών. Η εμπορία του δακτυλιδιού της εναγομένης δεν συνιστά πράξη αθέμιτου ανταγωνισμού. Απορρίπτεται η έφεση. (ΔΕΕ 2007, σελ. 50, σημ. Ν. Κυπρούλη).
Πνευματική Ιδιοκτησία. Συλλογή κειμηλίων σε μουσείο. Δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας επί της συλλογής (ΕπισκΕΔ 4/2006, σελ. 1162).
Ακυρες συμβάσεις εργασίας. Οι εργαζόμενοι σε καταστήματα όπου πωλούνται ή καταναλώνονται οινοπνευματώδη ποτά είναι υποχρεωμένοι να εφοδιάζονται με άδεια της αστυνομικής αρχής. Οταν σύμβαση εργασίας είναι άκυρη, οι εργαζόμενοι δικαιούνται τις αποδοχές που απορρέουν από το νόμο, χωρίς να στηρίζονται στον αδικαιολόγητο πλουτισμό (Αρμ. 2006, σελ. 267).