Στα αρχιτεκτονικά έργα, όπως και σε άλλα έργα μοναδικής ενσωμάτωσης (όπως των εικαστικών τεχνών), το έργο ως αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας ταυτίζεται πρακτικά με τον υλικό φορέα του, το πράγμα, που είναι αντικείμενο και του δικαιώματος της κυριότητας, του οποίου δικαιούχος είναι συχνά άλλο πρόσωπο. Η επίλυση αυτής της σύγκρουσης ανευρίσκεται με τη συγκεκριμένη κάθε φορά στάθμιση των συγκρουομένων συμφερόντων σύμφωνα με τη γενική αρχή της καλής πίστης (βλ. Κουμάντο, ό.π. 248, Κοτσίρη, ό.π. 124 επ.). Στα αρχιτεκτονικά έργα μάλιστα υπάρχει και η ιδιομορφία ότι προορίζονται για την κάλυψη αναγκών διαβίωσης ή άλλων πρακτικών χρήσεων (στέγασης διαφόρων δραστηριοτήτων κ.λπ.). Λόγω αυτής της ιδιομορφίας ακριβώς, πρέπει να γίνει δεκτό ότι ο ιδιοκτήτης δικαιούται να επεμβαίνει και να διαμορφώνει ή να τροποποιεί το έργο σύμφωνα με τις ανάγκες που είτε προκύπτουν αντικειμενικά, είτε οφείλονται σε αλλαγή της χρήσης του (βλ. Κουμάντο, ό.π. 249, Κοτσίρη, ό.π. 124 επ.). Μέσα στα όρια της επιτρεπόμενης διαμόρφωσης υπάγονται, επί υπάρχοντος ήδη κτίσματος, ακόμη και η μερική κατεδάφισή του ή οι προσθήκες σ’ αυτό. Αντίθετα, σύμφωνα με τα παραπάνω, επεμβάσεις που αποσκοπούν μόνον σε αισθητικού περιεχομένου αλλοιώσεις του έργου είναι δυνατόν να οδηγήσουν σε προσβολή του ηθικού δικαιώματος της ακεραιότητας (Αρμ 2005, σελ. 723).
Κατηγορίες